Use Case

In RUP vormen Use Cases een belangrijke basis voor het ontwikkelproces. Een Use Case is een ononderbroken interactie van een actor met het systeem, gericht op het bereiken van een doel dat voor een gebruiker of belanghebbende van waarde is. Actor is een term voor een rol die interacteert met het systeem. De rol kan door een persoon of door een ander systeem worden vervuld. De interactie tussen actor en systeem wordt stapsgewijs geschreven in een Use Case Specification.

In de Use Case Specification staat stap voor stap beschreven wat de actor doet en hoe het systeem daarop reageert, totdat het voor de Use Case geldende doel wordt bereikt. Daarbij komt de functionaliteit van het systeem dus ook aan bod, maar voor de gebruiker begrijpelijk gestructureerd. Het grote voordeel hiervan laat zich raden: de gebruiker of belanghebbende kan zich werkelijk stap voor stap een beeld vormen van wat er gebeurt om een bepaald doel te bereiken, hij hoeft niet te puzzelen met alles wat het systeem kan doen.

Niet alleen de gebruikers en belanghebbenden hebben voordeel van de Use Cases, ook de programmeur heeft baat bij een heldere, stapsgewijze beschrijving van de interactie van de actor en het systeem. Hij wordt bovendien betrokken in de totstandkoming van de Use Case, zodat hij in een vroeg stadium kan signaleren of er iets in zit dat technisch niet of zeer moeizaam realiseerbaar is.

Het aantal Use Cases en de onderlinge afbakening wordt in overleg met belanghebbenden bepaald. Deze bepaling vindt zijn neerslag in het Use Case Model, waar de complete functionaliteit van het te bouwen systeem in vogelvlucht zichtbaar is. Het model bevat per onderkende Use Case een korte omschrijving van een of twee alinea’s, waarin staat wat de Use Case doet. De Use Cases worden geprioriteerd en van een gewicht voorzien. Vanuit het model wordt de grootte van het systeem ingeschat.